Klein wonder

Deze week kwam er een man bij me langs voor een individuele presentatietraining. Hij had me benaderd omdat hij het tijd vond om nu eens eindelijk zijn grootste angst te gaan overwinnen: spreken in het openbaar. En met spreken in het openbaar bedoelde hij niet alleen voor een zaal staan en een heel verhaal houden, ook het woord nemen tijdens een vergadering vond hij ingewikkeld.

En laat ik er niet omheen draaien: hij straalde dat ook uit. Bij zijn eerste presentatie tijdens de training mompelde hij zijn verhaal terwijl hij naar de grond keek. Hakkelend en struikelend over zijn woorden. Hij straalde maar één ding uit: hoe kan ik hier zo snel mogelijk weg wezen!

Samen keken we de beelden terug. ‘Valt het je op dat je helemaal geen punten zet?’ vroeg ik hem. ‘En dat je het hele verhaal op precies dezelfde toon vertelt?’ Op een gegeven moment hebben we naar zijn presentatie gekeken, maar dan zonder geluid. Zo leerzaam is dat! Wat we zagen was een man die schuin naar de zaal stond, op één been, klaar om weg te rennen. En somber! Hij zag er uit alsof hij op dat moment een faillissement aankondigde, terwijl hij in werkelijkheid bezig was zijn bedrijf de hemel in te prijzen.

Met wat kleine aanwijzingen bereidde hij zijn tweede presentatie voor. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog nooit zo extreem heb gezien, maar bij die presentatie leek het wel alsof er een andere man stond. Ik herkende hem bijna niet. Hij stond daar op twee benen, keek de zaal recht, en vooral rustig aan, en vertelde zijn verhaal met overtuiging en overduidelijk plezier. Wat een metamorfose! Een metamorfose die hij zelf gelukkig ook terug zag bij het bekijken van de beelden.

We hebben die ochtend nog meerdere presentaties gedaan, opgenomen, besproken en de puntjes op de i gezet. Toen hij aan het eind van de ochtend de trainingsruimte verliet, zei hij tegen me dat hij vooral zin had in zijn volgende presentatie. Ik geloof dat hij een beetje schrok van zijn eigen woorden.

Getagd met , , , , , ,

Geef een reactie