Een spannend verhaal maakt veel goed

Ben Saunders is een goed voorbeeld van iemand die staccato praat. Hij legt vaak een pauze op een onnatuurlijke plaats in de zin. Een manier van praten die in sommige gevallen kan doen denken aan een generaal die voor de troepen staat. Maar niet bij Ben Saunders: hij heeft een vriendelijke uitstraling, varieert voldoende in toonhoogte en vertelt een menselijk en kwetsbaar verhaal waar ook nog humor in verwerkt zit. Al moet ik er eerlijk bij zeggen dat zijn verhaal nog adembenemender zou worden als hij vloeiender zou vertellen.

Spiekbriefje
Saunders maakt tijdens zijn verhaal gebruik van spiekbriefjes en kijkt daar ook regelmatig op. Aan het begin van zijn speech legt hij uit dat zijn korte termijn geheugen op dit moment niet al te best is en dat hij daarom heeft gekozen voor dit hulpmiddel. Hij maakt er redelijk subtiel gebruik van al zie je, ook bij hem, de neiging vaker op zijn briefjes te kijken dan nodig.

Persoonlijk
En nu klinkt het alsof ik de presentatie van Saunders niet goed vind en dat is absoluut niet het geval. Hij vertelt een spannend verhaal, bouwt het mooi op en op het moment dat je denkt dat we aan het einde zijn gekomen, komt er zelfs nog een mooi persoonlijk staartje. Er zit tegen het einde een uitspraak in (die overigens ook heel goed als slot van de presentatie gebruikt had kunnen worden) die tegeltjeswaardig is: ‘Happiness is not a finish line.’

Einde presentatie
Maar ook het einde dat Saunders zelf heeft gekozen is een goed voorbeeld van hoe je een presentatie zou kunnen eindigen: een combinatie van humor en een citaat van een bekend persoon: ‘As Bob Hope put it: ‘I feel very humble, but I think I have the strength of character to fight it.”

Getagd met , , , , , , ,

Geef een reactie