Zaterdagavond

‘En je hebt ‘ja’ gezegd? Maar je hebt nog geen plan?’ zei een vriendin tegen me.
‘Nou ja, ik heb wel een beetje een plan. Ik ga ze een verzonnen zaak over een levensliedzanger voorleggen,’ reageerde ik voorzichtig. ‘Het moet ook een beetje leuk worden.’
‘Nou veel succes, zulke makkelijke mensen zijn het niet, die advocaten.’

In de auto, op weg naar de mediatraining die ik had bedacht voor een gerenommeerd advocatenkantoor, dacht ik nog na over die laatste opmerking ‘zulke makkelijke mensen zijn het niet, die advocaten.’ Zouden ze wel mee gaan in mijn fantasie, zouden wel de humor van dit verhaal zien?

Een paar weken daarvoor was ik gebeld door een van de partners van het kantoor. Of ik een mediatraining wilde geven tijdens het kantooruitje? Het was een beetje kort dag, maar of ik toch iets kon bedenken? Ik belde mijn leermeester Oscar van der Kroon. ‘Laat ze elkaar interviewen,’ zei hij, ‘dat heb ik ook wel eens gedaan toen ik een grote groep had.’ Meer had ik niet nodig. Ik besloot ze elkaar te laten interviewen op basis van een verzonnen verhaal. Leerzaam, maar met de nodige humor, het was tenslotte wel het kantooruitje.

Met een foto van een te bruine, te blonde vijftiger op de beamer vertelde ik de advocaten hoe de levensliedzanger kort geleden op hun deur had geklopt met het verhaal dat hij beschuldigd werd van belastingfraude. Het ging om een fors bedrag, 2,5 miljoen euro, en nu zocht hij de hulp van een specialist. Iemand van dit kantoor, gespecialiseerd in financieel en economisch strafrecht. Ik vertelde ze hoe ze hem hadden moeten beloven met de pers te zullen praten en hoe ze daar nu soms spijt van hadden. Maar ja, beloofd is beloofd.

En laat ik er kort over zijn: Een betere groep had ik niet kunnen treffen. Ze gingen vol voor het verhaal: Als interviewer waren ze gemeen, bijtend en verrassend. Als geïnterviewden verdedigden ze de eer en goeie naam van de geliefde zanger. Vlak voordat ze met interviewen begonnen drukte ik ze een kaartje met opdracht in handen. De interviewer kreeg de opdracht naar bepaalde feiten te vragen, feiten waar de geïnterviewde nou juist niet over mocht praten. Of de geïnterviewde werd plotseling overvallen met nieuw belastend materiaal: iets met de vrouw van de levensliedzanger die toch ook een rol in de fraudezaak bleek te spelen.

Op de terugweg in de auto, sterker nog het hele weekend daarna bevond ik mezelf op een roze wolk. De humor die de advocaten in het verhaal gelegd hadden, de moed om zich kwetsbaar op te stellen en het acteertalent dat naar boven kwam als ze de opdracht kregen een bijtend en aanvallend interview te houden. Maar ook de zelfspot en vooral de bereidheid om te leren van hun eigen valkuilen en struikelblokken en van elkaar. Ik moest denken aan Godfried Bomans die beweerde dat het leven meer maandagochtend is dan zaterdagavond, maar wat was dit een lange zaterdagavond zeg!

 

Getagd met , , , , ,

Geef een reactie